تگزاس ترمز دیتاسنترها را کشید
تقاضای «خیالی» برق آمریکا دردسرساز شد
حجم درخواستهای ثبتشده دیتاسنترها برای دریافت برق آنقدر افزایش یافته که در برخی مناطق، مجموع تقاضای دیتاسنترها و دیگر مصرفکنندگان بزرگ از ۷۰۰ گیگاوات گذشته است؛ رقمی که تقریبا با برق موردنیاز تمام خانههای آمریکا برابری میکند.
به گزارش برق مدیا به نقل از رویترز، رونق هوش مصنوعی و سرمایهگذاری گسترده برای ساخت دیتاسنترها، معادلات شبکه برق آمریکا را با یک چالش تازه روبهرو کرده است؛ حجم درخواستهای ثبتشده برای دریافت برق آنقدر افزایش یافته که در برخی مناطق، مجموع تقاضای دیتاسنترها و دیگر مصرفکنندگان بزرگ از ۷۰۰ گیگاوات گذشته است؛ رقمی که تقریبا با برق موردنیاز تمام خانههای آمریکا برابری میکند.
اما همه این تقاضاها واقعی نیستند. بخشی از پروژههایی که برای دریافت برق به شبکه مراجعه کردهاند، ممکن است هرگز ساخته نشوند یا توان مالی لازم برای اجرای پروژه را نداشته باشند. همین مسئله حالا شرکتهای برق و سیاستگذاران آمریکایی را وادار کرده است در آمار تقاضای برق دیتاسنترها تجدیدنظر کنند.
رویترز در بررسی دادههای شرکتهای برق و اپراتورهای شبکه در بخشهایی از غرب میانه، منطقه میانی شرقی و جنوب آمریکا، به بیش از ۷۰۰ گیگاوات درخواست برق از سوی مصرفکنندگان بسیار بزرگ رسیده است؛ بیشتر این درخواستها مربوط به دیتاسنترهاست. این رقم بیش از ۱۰ برابر برآورد صنعت از مصرف فعلی برق دیتاسنترهای آمریکا است.
تگزاس؛ جایی که تقاضای برق منفجر شد
تگزاس در مرکز این بحران قرار دارد. درخواست دیتاسنترها و دیگر مصرفکنندگان بزرگ برای اتصال به شبکه برق این ایالت، از حدود ۴۸ گیگاوات در سال ۲۰۲۳ به بیش از ۴۷۴ گیگاوات رسیده است.
این رشد خیرهکننده، تگزاس را به یکی از مهمترین قطبهای جهان برای ساخت دیتاسنترهای مرتبط با هوش مصنوعی و خدمات ابری تبدیل کرده است.
اما مسئولان تگزاس نمیخواهند صرفا بر اساس این اعداد برای توسعه شبکه و تولید برق تصمیم بگیرند.
تگزاس اخیرا به نخستین قطب بزرگ دیتاسنتری آمریکا تبدیل شد که اتصال پروژههای جدید دیتاسنتر به شبکه را متوقف و بررسی درخواستهای موجود را آغاز کرد.
هدف، تشخیص پروژههای واقعی از پروژههایی است که صرفا ظرفیت برق شبکه را برای آینده رزرو کردهاند.
توماس گلیسون، رئیس کمیسیون خدمات عمومی تگزاس، در ماه مارس گفته بود: «وقتی نمیدانید چه چیزی واقعی است، واقعاً نمیدانید زیرساخت را برای چه چیزی باید بسازید.»
«تقاضای شبح» چگونه شکل گرفت؟
با افزایش سرمایهگذاری شرکتهای فناوری روی هوش مصنوعی، ارزش زمینهایی که دسترسی مناسبی به برق و شبکه دارند نیز بالا رفته است. همین موضوع باعث شده شرکتها و مالکان زمین برای استفاده از فرصت ایجادشده، هرچه سریعتر درخواست دریافت ظرفیت برق ثبت کنند.
اما ثبت درخواست اتصال به شبکه الزاماً به معنای ساخت یک دیتاسنتر نیست.
بر اساس بررسی رویترز، درخواست برق دیتاسنترها در ۱۰ شرکت بزرگ برق در مناطق غرب میانه، میانی شرقی و جنوب آمریکا، در مجموع به حدود ۲۷۰ گیگاوات رسیده است.
در عین حال، روش شرکتهای برق برای محاسبه این درخواستها یکسان نیست. برخی فقط پروژههایی را در آمار خود وارد میکنند که قرارداد مشخصی دارند، اما برخی دیگر حتی درخواستهای اولیه پروژههایی را که هنوز هیچ تعهد قطعی برای ساخت ندارند نیز لحاظ میکنند.
به همین دلیل، بخشی از این تقاضا را میتوان نوعی «تقاضای شبح» دانست؛ تقاضایی که روی کاغذ وجود دارد، اما ممکن است هیچگاه به مصرف واقعی برق تبدیل نشود.
وقتی پای پول وسط آمد، بخشی از تقاضا ناپدید شد
نشانههای این مسئله حالا در آمار شرکتهای برق هم دیده میشود.
شرکت Exelon در شیکاگو پس از اعمال الزامات سختگیرانهتر برای دریافت وثیقه، برآورد خود از تقاضای دیتاسنترهایی را که احتمال تحقق آنها بالاست، حدود ۴۰ درصد کاهش داد و به ۱۱ گیگاوات رساند.
در اوهایو نیز درخواستهای موجود در صف اتصال دیتاسنترها در شرکت AEP Ohio پس از وضع مقررات جدید، بیش از نصف کاهش یافت. یکی از این مقررات، دریافت هزینه مطالعات اتصال به شبکه تا سقف ۱۰۰ هزار دلار از دیتاسنترها بود.
دنیل فاریس، وکیل شرکت Foley & Lardner که به توسعهدهندگان دیتاسنتر و شرکتهای بزرگ فناوری مشاوره میدهد، به رویترز گفته است شرکتهایی که با تصور فرصتهای بزرگ وارد این بازار شده بودند، اکنون متوجه شدهاند که ساخت و راهاندازی چنین پروژههایی بسیار دشوارتر از چیزی است که تصور میکردند.
یک اشتباه میلیارد دلاری
این مسئله فقط به آمار شرکتهای برق مربوط نمیشود؛ تصمیم درباره این تقاضاها میتواند هزینه سنگینی برای مصرفکنندگان داشته باشد.
اگر شرکتهای برق تصور کنند تمام پروژههای پیشنهادی ساخته خواهند شد، ممکن است برای تأمین برق آنها نیروگاه، خطوط انتقال و سایر زیرساختها را زودتر از نیاز واقعی توسعه دهند. اگر این پروژهها هرگز ساخته نشوند، هزینه این زیرساختهای اضافی میتواند در نهایت به مصرفکنندگان منتقل شود.
از سوی دیگر، اگر شرکتهای برق تقاضای واقعی را دستکم بگیرند، ممکن است شبکه برای موج واقعی مصرف آماده نباشد و با کمبود ظرفیت مواجه شود.
تایسون اسلوکام، مدیر برنامه انرژی گروه حمایت از مصرفکنندگان Public Citizen، این وضعیت را یک دو راهی برای شرکتهای برق میداند: کمساختن میتواند پایداری شبکه را تهدید کند و بیشساختن میتواند هزینه پروژههای محققنشده را روی دوش مردم بگذارد.
هزینه دیتاسنترها همین حالا هم بالا رفته است
این نگرانی در شبکه PJM، بزرگترین شبکه برق آمریکا که ۱۳ ایالت را پوشش میدهد، نشانههای ملموسی دارد.
طبق دادههای نهاد ناظر این شبکه، Monitoring Analytics، رشد تقاضای فعلی و پیشبینیشده دیتاسنترها باعث شده هزینه ظرفیت برق در حدود چهار مزایده اخیر حدود ۲۹.۴ میلیارد دلار افزایش پیدا کند؛ هزینهای که خانوارها و کسبوکارهای منطقه PJM باید آن را تحمل کنند.
با این حال، حتی پس از کاهش پیشبینیهای شرکتهای برق، تقاضای واقعی دیتاسنترها همچنان آنقدر بالاست که شبکههای آمریکا را با کمبود ظرفیت تولید مواجه میکند.
جف شیلدز، سخنگوی PJM، در همین رابطه به رویترز گفته است: «واقعیت این است که بار مصرف در حال ظهور است، اما تولید با سرعتی که ما نیاز داریم در حال افزایش نیست.»
تگزاس به دنبال شناسنامه دیتاسنترها
برای حل این مشکل، دولت تگزاس حالا به سراغ یک حسابرسی جامع رفته است.
طبق دستور گرگ ابوت، فرماندار تگزاس، پروژههایی که به دنبال دریافت برق از شبکه هستند باید اطلاعات بیشتری درباره مالک نهایی دیتاسنتر، منابع مالی پروژه، استفاده احتمالی از مشوقهای دولتی، میزان مصرف آب و حتی برنامه تولید برق در محل ارائه کنند.
این تغییر یک هدف مشخص دارد: مسئولان میخواهند بدانند چه کسی واقعاً پشت پروژه است و آیا پروژه منابع مالی و مشتری لازم برای ساختهشدن را دارد یا نه.
ابوت معتقد است اپراتور شبکه و نهاد تنظیمگر برق نمیتوانند برای حفظ پایداری شبکه، بر اساس اطلاعات ناقص تصمیم بگیرند.
پنسیلوانیا نیز رویکرد مشابهی را در پیش گرفته است. جاش شاپیرو، فرماندار این ایالت، در ۱۸ اوت دستور اجرایی جدیدی صادر کرد که روند صدور مجوز برای دیتاسنترهای بزرگتر از ۲۵ مگاوات را سختتر میکند و پروژهها را ملزم به ارائه اطلاعات بیشتری درباره برنامه ساخت و مصرفکننده نهایی برق میکند.
آمار این ایالت بهخوبی نشان میدهد فاصله میان پروژههای «پیشنهادی» و پروژههای «واقعی» چقدر میتواند زیاد باشد.
به گفته یکی از اعضای دفتر فرماندار پنسیلوانیا، از بیش از ۱۰۰ دیتاسنتر پیشنهادی، تنها ۲۰ پروژه برای دریافت مجوزهای لازم اقدام کردهاند.
بیشتر پروژههای باقیمانده نیز هنوز منبع برق مشخص یا مشتری نهایی ندارند؛ دو عاملی که برای تأمین مالی و ساخت دیتاسنتر حیاتی هستند.
مسئله فقط ساخت دیتاسنتر نیست؛ ساختن برق برای آنهاست
رونق هوش مصنوعی باعث شده شرکتهای بزرگ فناوری سرمایهگذاری خود در دیتاسنترها را به شکل بیسابقهای افزایش دهند. طبق گزارشهای قبلی رویترز، هزینه برنامهریزیشده شرکتهای بزرگ فناوری برای دیتاسنترهای هوش مصنوعی در سال جاری از ۷۰۰ میلیارد دلار عبور کرده است.
اما دیتاسنتر بدون برق کار نمیکند و همین موضوع، شبکه برق را به یکی از مهمترین محدودیتهای توسعه هوش مصنوعی تبدیل کرده است.
شرکتهای فناوری و توسعهدهندگان دیتاسنتر تلاش میکنند از همین حالا ظرفیت برق موردنیاز پروژههای آینده خود را رزرو کنند. نتیجه این روند، شکلگیری حجم عظیمی از درخواستهایی است که هنوز مشخص نیست چه مقدار از آنها در نهایت به پروژه واقعی تبدیل خواهد شد.
به همین دلیل، آمریکا با یک مسئله تازه در برنامهریزی شبکه مواجه شده است:
در عصر هوش مصنوعی، مسئله فقط این نیست که برق بیشتری تولید کنیم؛ باید بدانیم چه مقدار از برق درخواستی واقعاً قرار است مصرف شود.
گزارش رویترز نشان میدهد تگزاس، پنسیلوانیا و دیگر ایالتهای آمریکا حالا تلاش میکنند پیش از آنکه برای این تقاضای نامطمئن میلیاردها دلار سرمایهگذاری شود، میان «تقاضای روی کاغذ» و «تقاضای واقعی» تفاوت بگذارند.